اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کنار هر قطره اشکم، هزار خاطره دفنه

مرا محكــم تر در آغوش خود بگیـر ..

گرم و لرزان و با اشتیاق

آنچنان ساده ام
که گنجشکها هم می توانند
در جیب هایم لانه کنند

ابــر ها بیدارن
آینه ها میدانن
خاکستری ها در راهن
بغض تلخ بودن
دگر گریست...!
وشروع من آغاز شد
به نام زندگی
و دیگر...
هیچ!

اول ‏‎

چله نشیــنــم

گویا غم پنهان مرا کاشتـه است

امروزهایی بی تو بودن

گل های سرخ قالی از غربتم رنگ باختند

چه سود؟