اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیگر من، فقط انعکاس ِ سایه ای هستم

در اشک ِ چشمانی

رها بر گونه های تب کرده ی پائیز..

نیمه شب

آرام آرام چکه می کند

این را از چشم های خیس مادرم فهمیدم،

من سرد و زمستانیم . . .

سفر برایم هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد.
اما زندگی به من آموخت….

قصه نخور هيچ کس ارزش نداره

زورم می‌گیرد بنویسم

تو نیایی،

بعد کسی بردارد

برای معشوقه‌اش

بخواند و

دست توی موهایش....

مرا چه به شعر

و شاعری...

باید بروم

رد پایت

را ببوس‌م!

این روزها همه ی ذهنم مفت سگ هم نمی ارزد!!

مست کن دل مرا

کمی فقط بخند