اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بیچاره..

وقتی سخن از تو می گویم

یعنی کوه هم که باشم

تنم هم با هیچ بادی نلرزد

در این شرجی نبودنت

با پلک زدنی

فرو می ریزم..

عشق یعنی من که بی تو

تلخ ترینم...

گاه گاهی سفری کن به حوالی دلت...
شاید...
خاطره ای
منتظر
لمس
نگاهت
باشد...

گناه من ندیدن بود

ندیدن خویشتن خویشم که سال ها بود

میان آمد و رفت روزها و آدم ها

پوسیده بود

و حالا دیگر توانی نداشت برای دوباره از نو بلند شدن

میهمان من شو
یک فنجان چای نمک گیرت نمیکند
اما شاید نمک همین فنجان چای
دنیا را بگیرد
و دست بردارد
از لجاجتش با این من خسته
که در انتهای یکی از هزاران راه زندگی
نشسته است و خستگی در میکند
این من خسته
نشسته است در این کنج دنیا
که قهر ندارد،غم ندارد،اشک ندارد
که روزمرگی ندارد، افسوس ندارد
و نگاه میکند
به تقویم زندگی
که پر شده از روزهای مبادایی
که قرارا نبود هرگز بیاید ....

يك روزهايي هم هست "دنيا " ميشود جادوگر "سيب سمي " ميدهد به خورد زندگي هامان