اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زنده به انتظارتم

میخواهم برای همیشه خاموش شوم...

یا

بروم جایی که

هیچ مشترکی

صدای بوق ِ آزادم را نشنود!

در دسترس نباشم ٬ همین

آنتوان چخوف

حال ما خوب است، اما...

در عصری زندگی می کنیم

که ماندن

سخت ترین کار جهان است

زنده ماندن

خوب ماندن

وفادار ماندن

مرد ماندن ...

حالا که تمام زن ها مرد شده اند و

مردها درد

باید خدا برای دردها چاره ای کند

درد

تنهاترین ماندنی عصر ماست!

چه قدر خالی ست باران
یک دل هم درآن پر نمی زند !
جان می دهد برایِ بی تو مردن
تا بند نیامده
باید رفت

انگار کسی شعر جدیدم را

توی جمع بلند خوانده باشد

آه اگر صدبار دیگر درد من افزون شود عشق باشد، عشق، تنها انتخاب عمر من*

آری آنقدر تو را خواهم سرود تا تمام قاصدک ها مهمانم شوند و خبر آمدنت را آرام در گوشم زمزمه کنند. من آن روز به همه ی قاصدک ها مژدگانی خواهم داد و بوسه بارانشان خواهم کرد.

بار ِ غم ِ عشق ِ او را گردون نیارد تحمل چون می تواند کشیدن این پیکر ِ لاغر من ؟

چکارش داری بیچاره رو...
میخواد یه خورده تاب بازی کنه مثلا امتحانش کنه ....