اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ذره ها گرایش مطلق یک امرند



و پذیرش ناچار جسمی



که خدایی از آنسوی واقعیت نهادشان گذاشته.



ما اصالت واقعیتی تلخیم و



نژادمان تنها بهانه ی این خون آلوده تاریخ



زیستگاه تمامی مردگان



و زنده گان



در پس هم.



حرفی نیست

قرار ما این نبود

که حتی به خوابم هم نیایی

بیچاره

چه کافر زیسته ام بی تو

مرتد می شوم به بیداری

ایمان می آورم

پیامبران رؤیاها را

با اعجاز ظهور تو در من

و از بلندای هر خواب

در معبد چشمانم

تو را اذان می گویم

و مؤ منانه روزهایم را

عابد شریف تو خواهم ماند

چون خورشید

در بلور اشک هایم

نشسته ای

و در بغض ِ

همیشۀ چشمانم

تو به من نزدیکی

سلام .....

این روزها نیستی

اما هنوز هم فکر نبودنت دلم را خون می کند

هنوز هم برایت هر شب دعا می کنم...

اصلا مهم نیست

خورشید بیاید

باران ببارد

یا

بدهکار باشم سهم آفتابم را

به تماشای باران !!



دیگر نمی گویم

مرا دریاب

پیش از آنکه اشاره شوم به زمین



می بندم

دفترم را

بدون خداحافظی

می روم

سوی باران
به گناه خیس شدن