اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دل شکسته ام

در حریم خدا ، خانه ِ دل

با رنجی همیشگی

و پیراهنی خیس

ایستاده ام ، ناباورانه

از پشت حصارهای شیشه ای

به نظاره مرگ خاموش خود

وقتی خزان قد می کشد

"من از تو مي مردم"..

من از تو مرده بودم

اين تپش نبض هم حتما قلقلك زندگيست

نه؟



آه ای زندگی! منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم...

شاملو " قسمتی از شعر انسان ماه بهمن "

قول می دهم


نمک گیر نمی شوی !!!

" نگاهت " را

چند صباحی

پای سفره دلم بنشان ...

پولَم کجا بود