اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ـــ ــیســـ ـــتـــ ــی بــــبـــــینی

مــــــــــــــــن

هــنـــوزغــــــــرق گــــــــــذشـــتــه ای هــستم

مــــــــعذرت خـــواهــــی برای چــــه؟

قـــــتل کـــه نکــــــــــرده ای...

دل شــکــــســـتـــن کــه برایـــت عـــــادت اســـــت

این روزها...غرق در کاغذ های سفید و مداد های مشکیمـــ

ودستانمـــ

چهره هایی را که هیچــ آشنا نیستـــ را

سایه میزند.

پیشگویی....همین...

کوه به کوه رسید

سرانجام !

آدم به آدم

نه !

کسی داد زد :

پشت کوهها هیچکس نیست .

پرنده هایم پرکشیده و رفته اند . لانه شان خالیست و من ازدیروز منتظرم تاببینمشان !

هر دو

دلمان گرفته است

من و آسمان !

آنقدر که بارید از دیروز

نه دل او باز شد

آنقدر که گریستم از دیروز

نه دل من ...

بر بستر ساده و ساکت قلبم

خط های سیاه راه راه میکشم

اینبار میخواهم به راستی

گول قفس را نخوری !