اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خوب می دانی گلم

بگو به من...

ر روز قدم زدن

با پرچین ناموزون کنار راه

با صندوق زرد پست

با گنجشکانی که لابلای شاخه ها معاشقه می کنند

با تراوش سبکبال ابر

و چشمانم که ریز می شوند در ریزش باران

و خاک...

که هرگز در سروده های من جایی نداشت

و از بس فروتن است

بی که بدانم عشقم را بارور می کند

خاک...!! سر آغاز برخاستن

گریه نمیکنم...

یـــــک چیزی...

یک چیزی رفته تو چشمم...

به گمانـــــم...

حرکت کن

رو به جلو

در راه خطرها هست

و ما با خطر زنده‌ایم

وگرنه به مانند یک عروسک

در دست دیگران دست بدست می‌گردیم

راه را باید جست.

صدات طنین لحظه هاست

خدایا ...

من خستم...

می دونی چند وقته بغلم نکردی؟!!!