اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حضرت مولانا

ابروانت همچون کمان است، عاشقانت زیاد است، من خیلی دوست دارم اما خودت بی خبری.

افسوس

بر سر گورم نباریدی


چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهائی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهائی


دیگرم گرمی نمی بخشی

عشق، ای خورشید یخ بسته

سکوت

شعری در انتهای همین خیابان مُرد

دیگر هیچ اذانی

طعم گوشهایم را نخواهد چشید .

من

روح خود را در این عصر سرخ

به کلاغها بخشیدم؟

چرا که

دهان مرگ هنوز کال است.

تو را به آغوش خواهم کشید

تو را من خواهم گریست.

کلاغ ها

به دستهای پینه بسته،

رحم نمی کنند!

نم نم باران

مادر دانه می کاشت

زیر سقف خانه

وقتی غزل می خوانی

دلم می سوزد به حال دخترکان ِدم بخت ِ شهرم

که مدام سبزه گره می زنند

بی آنکه بدانند ،

زمین زیرپاشان تا چه اندازه سست است !

دخترانی که تنها به قول و غزل شما دلخوشند

شما که شعرتان بوی باران می دهد ، و مرداب !

بوی نان می دهد ، و نیرنگ !

بوی عشق می دهد ، و تزویز!

شما که بی بهانه و با بهانه سیب می دزدی و تبعیدمان را تمدید می کنی !

شما

شاعرباده پرست ،

که ازتن ِ برهنه شب هم غزل می گیرید ،

سرخوش ! سرمست !

امشب !

به خاطربانوی قافیه هاتان ،

فقط همین امشب ؛

آن هم حالا که سکوتی سرد،قاف ِ ثانیه هاشان را ربوده است !

تمام ابیات خفته ذهنت را آتش بزن

که کم نیاورده باشی از

آتش پرستان گر گرفته که

شعر را می زیستند

بی آنکه شاعر باشند !

چرا که امشب

شب ِ مرگ سوژه اشعارشماست !

شب ِ کوچ نگاه های اتفاقی و خنده های ناگهانی !

شب ِ ختم به جان ِتو، سوگند خوردن ها !

امشب خدا برای قلب دخترکان شهرمن

یک تراژدی نو سروده است

که آخرش ازبند ِ منت ِ سیبی نخورده

می رهند !!!