اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این نقاشـے دنیاے تنهایـے


بماند یادگار ِخستگـے ـهایمـ

کَنعـــآنم ...

بدجـور یوسُفَش را مےخواهد!!!

دردهایم بازهم میسوزد

پیام برم شده ای

بی آنکه بدانی

آسمان، همیشه برای من معجزه است...

روز و شب آسمان این دل، اگر تو بمانی، مانا آبیست...

این معجزه نیست؟

مثل رودخانه ای خشک

که از سد عبور می کند

تو به خانه ام می آمدی...

مثل ماه

مثل تنهایی

مثل بکر ترین گناه

محبوب من عشق است

وقتی میان این همه شاعـــــر غریبـــه ام

باید کنـــــــار این همــــــه آدم غریــب تر ...

چون از تو دستور می گرفتم.....خدایا