اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خورشید روشن ما رو دزدیدن

تو دیگر هیچ ننویس



من تا ابد از تو خواهم گفت

شاید باورش سخت باشد

کسی که می رفت دنیایم شود

ازش یه ابهام باقی موند

همه چیزش محو شد

من از سكوت خانه فرار كردم

سنگ نباش

به اميد اين كه در صفحه ي پاياني ِ يك كدامشان

برگردي

سختی اینجا ب نبودن بی دلیلتان در

هر روز تا سرحدّ مرگ میروم...

دادا ودکا ها رو از کجا گرفتی ناجور حال داد

تو همان آرزویی هستی

چرت و پرت هایم...