اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کوچک تر که بودم، این گونه نوشتم:

((هان ای پرستو چه خبر؟!

تو که دیوانه وار هر روز در خط آسمان می کنی پرواز!

ای پرستو!

یاد باد آن روزگاران....

قول می دهم هیچ حرفی نزنم

)

بر تو خجسته باشد

گیلاس هایی را

که بر گیسوان آویخته ای

تو صبر داری

تا خواب من پایان پذیرد

تا به دیدار من آیی

اینجا

در اخرین روزهای اتاقی سرد

هوس پرتقالی کرده ام

با بوی وحشی دست های تو.

"نیستی

تا برایت شعری بگویم..."

زیبایی در همین است.

اگه خوابشووووو ببینم تیکه بزرگت گوشته