اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خدایِ من
در آسمان باشی، یا در زمین
و یا حتی از رگ گردن
به من نزدیکتر ،
تفاوتی نمی کند برایم
زیرا که من همیشه دوستت دارم

فراموش می کنیم

خدايا !

براي گريستن

هرگز کسی را

محتاج چشمان همسايه اش مگردان.

شده ام عین زمین

با هر بلایی

طبیعی ترم انگار

آپارتمانی هستم که درش

با کلید كه نه!

با لگد همسایه ها

باز می شود

تو مادربی خوابی،من کودک بی آرام

چه نیمه شبها وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم هم زدنی

میان آن همه صورت، تو را شناخته ام

می خواهم از همین بین راه ،از همین جای هیچ کس نیست



کمی از کناره ی دنیا راه بروم .از جاده های تنها ،که مردان بسیاری را گم کرد



مردانی که در محرم ترین ساعات عشق گریستند و صدایشان در هیچ قلبی نپیچید

رومن رولان

می بافم ... رشته های زندگیم را ، هر روز و هر لحظه! گاهی میان یک کلاف سر در گم گیج می زنم! گاهی با رشته هایم یک شال زیبا مملو از رنگهای شاد می بافم که در سرمای جانفرسای زندگی گرمابخشم باشد. و انعکاس رنگهای زیبایش در صورتم گونه هایم را گلگون نماید و چشمانم سرشار از درخشش امید و عشق گردد.

من مرده‌ام
به دستانت نگاه کن
هنوز لکه‌ای جوهر بر انگشتان داری
که طی همه‌ی این سال‌ها پاک نشده است
همه‌ی زخم‌های من که از سالیان جراحت یافته‌اند