اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خاکستریست...

می‌تونی، توی این چشمه‌ی اشک، چشم سیاهم رو ببینی؟

داشتن ات....
مثــل نم نم باران ، جاده ی شمال ،

آی می چسبــد...

مرگ ماهی....

پلک های مرطوب مراباورکن این باران نیست که می بارد

صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون می ریزد

می ترسم این روزها به پایان نرسد و تو در چشم من چیزی جز اشک نباشی!
می ترسم بیان رنج دل تنگ، برای واژه هایم سخت تر شود ...
می ترسم قاصدک ها دیگر به سمت تو پرواز نکنند ...
.

خیلیم خوبه

گاهی دلگیری...شاید از خودت...شاید!!

مگر نه قرارمان بود

کوچه ی یاس

روی نیمکت قرمز

کناربوته ی یاس

که مستور شده بود از لبخند ماه

و من با یک بغل دلشوره زیر باران

به انتظار مهمانی نگاهت

حوصله ی چشمانم بین دیوارهای تکرارآب رفته وهرروزکمترمیشود.

به سلامتی اونی که آرزو بود …
نفس بود …
آرامش بود …
رویا بود …
ولــــی خاطره شد …
بغض شد …
درد شد …
کابوس شد …