اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کپی....

صدای شکستن قلبم چه بی صدابود. ...

ناامیدم از خود در این خاک غربت.
زمانه "چه" را می‌طلبد
و هوایی تازه
از صلح و آسایش

در ایستگاه راه آهن چیزی اتفاق نخواهد افتاد

جز دست های من که گاهی به هم می لولند

و گاهی به سمت دهانم حمله می کنند...

قطاری از اینجا عبور نمی کند

این را از اول می دانستم

اینجا چیزی اتفاق نخواهد افتاد

تو برای برگرداندنم نخواهی آمد

یه زمانی

فاصله رو نمی فهمیدم

حالا تنها چیزی که میفهمم

فاصله است...

و من می جنگم هنوز ...

در جنگی نابرابر که قرن هاست بازنده اش حتی، پوسیده .

و من هنوز در جنگ ام !

انگار که ته دنیا باشد و من هنوز در پی هوای تازه باشم !

چقدر بی هوده به دنبال این زمانِ تمام شده ام ...

انگار خالی باشد همه چیز ، انگار که بی رنگ باشد همه جا ... به دنبال رنگ می گردم ... دنیایم شدیدا بی همه چیز شده ! درست به اندازه ی خودم ... می ترسم که گم کنم فراموشی هایم را ... فراموشی هایی که حالا جزئی از من شده .... می ترسم یادم بیاید تمام گمشده هایم را ..

چه می شود اگر

زندگی ام که چون در بسته ای می ماند

ناگهان به صدا درآید


و تو پشت آن باشی

کاشکی ها ...

کـــ و چ خـیـال...

روی پنجه ایستادهام

شاید

سیاههی آمدنت را

زودتر ببینم...

قدم بر سر راه بگذار

با دامنت جاده را نوازش کن

کاری کن

که خستگی از تن راه بیرون برود

مثل شب

از پشت کوههای مشرق شروع شو...

همیشه وقت‌شناس است
به پرتگاه رسیدم