اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به گربه هایی که زیرِ سایه ی حیاتِ خلوتم

وُل می خورند

بگو

رازهایی را که از لبِ باغچه،

تا سرِ دیوار به دندان گرفته اند،

ماهی هایم را

یکی

یکی

بالا می آورم

روی زمین می لرزند

می لرزم

و کمرگاهم تیر می کشد

دست هایم مرده اند

آویزان به تن تو

در گرمای متعفن این منطقه

کنجشکها چشمان معصوم دارند.

بهم بگو چه حالی داری........

nicccccceeeee

ابر در گلو...

و خواب نگرانی عمیق پلک هاست

تنهایی ام را



جویده اند موریانه ها



وتنم را...

.

یادتورا



به آغوش می کشند عنکبوت ها



خزان من آغاز می شود

کبودهای مرا


چگونه می‌سنجی

وقتی


تمام پنجره ها

به روی من بسته است