اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیمه ی گم شده ی من

فرسنگها فاصله با من دارد

اما , من

خدای ابراهیم را می پرستم

او , به خوبی

تکّه های گم شده را

به هم می چسباند

تا چند در هوای تو

دلم را رها کنم

و تا چند در جای پایت

بذر عشق بیافشانم

و تا چند در سراب چشمانت

آه و افسوس بدارم

من هر گز نخواستم که بدانم

فقط زیستن آب را تماشا کردم

و سکون خاک را

من آنچه را اندیشیدم

رها کردم

چه روشن است همه جا

و شادی ما می لغزد در سطح خیابان

زیر نور چراغ ها

و زندگی از ما می گریزد

حرارت تمام تنم را می سوزاند و من شتابان به سوی وزشی می گردم تا خاموشم

کند

بشو بشو من تو را نخام

سیایی من تو رو نخام

بلایی من تو رو نخام

تنهایی

کبوتری‌ستْ جَلد

هرچه می‌پرانمَ‌ش

دوباره بازمی‌گردد به خانه‌اَم

سرما رخنه کرده است
نبودن تو نیز.
بغل کن مرا
قبل از یخ زدن