اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اُردیبهشت‌های رفته...

میدانم تا آخر پاییز
تمام بی قراری هایم شکوفه خواهد داد
و با اولین برف زمستان
به بار خواهد نشست

شعر چشم مرا که به غزل می نشانی ...نگاهم را ترسی سرد فرا می گیرد .....

می ترسم....می ترسم تو هم روزی غزل چشمهایم را فراموش کنی ...

هجــر و وصال تــرا خـاک به سر میکنم

باتو

فرصت های از دست رفته ام

چه

بسیاراست .

کوتاه می آیم

به جبران

غصه هایی که بلنداست.

خدانزدیک بود

چرا من

در دوردست دنبالش بودم ؟

چه می دانستیم

روزگار بازیگر ما را سالهای طولانی ازهم بی خبر خواهدکرد

وشبی زمستانی در روزهای پایانی بهمن، قلم دردست

احساسم را محتاط بیرون می ریزم

کاش قاصدک ازتو خبری می آورد