اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زخمه دوست....

به حرفهایم می خندی..نه؟ بخند..خنده هایت را دوست دارم..

تـنــهــــایــی مـــن قـــانـــون عــشـــق اســـت....

پیری امانش را بریده بود!

وقت ملاقات

هرچقدر زور زد

یادش نیامد

همسرش را کجا دیده..

تو نمی دانی که هر شب

با تکه سنگی بر قبر غزل می سرایم

تو ندیدی سخاوت چشمانم را

تو ندیدی با چه حالی اشک ها یشان را هدیه باران می کنند

من و باد

به يك چيز فكر ميكنيم.


موهايت

سرد شد ،


از دهن افتاد ،

شعرهایم

بس که دیر آمدی .