اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برای نگاه کردنم ؛

خندیدنم ،

اذیت کردنم ...

برای تمام لحظاتى که در کنارم داشتی !

روزی خواهد رسید که در حسرت تکرار دوباره من خواهی بود ،

می دانم روزی که نباشم هیچکس تکرار من نخواهد شد

]چشه خوب

قطعه ای از کتاب : و نیچه گریست»

چه زیباست،
پشت پا زدن به آن هایی که تو را رنجاندند!

در خودم می نگرم در خودم می گریم در خودم می میرم

چقدر لذت می بردم از رقص برگ ها در ترانه خوانی باد

کمی امید لطفا...

بودن یا بدون



جابجایی دو حرف سرنوشت یک جمله را چقدر تلخ می کند .

سلام عصرتون بخیر