اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سهم من آسمانی ست که

آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد.

این اتاق

معبد من است...

در آن به ستایش "تو" بر می خیزم.

اینجا همه چیز هست

هر چیزی که نتوان عاشق سینه چاکش نشد

مـــــــــا انـسـان هــــــــــا



یـا دیـر بـه هـم مـی رسـیـم

یـا آنـقــــــدر زود

کـه نـمـی فـهـمـیـم ... !!!!!

به ظهر خود رسیده ام

سخت گرسنه

باید از سهم بودنم

به گوشه ای از دنیا گاز بزنم

در به دری

از تو....

طاقت بیاور... تو از یادم نخواهی رفت !

آن روزها رفتند

و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

در ازدحام پر هیاهوی خیابان های بی برگشت

و مردی که گونه هایش را

با برگ های شمعدانی رنگ می زد... آه...

اکنون مردی تنهاست