اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در نبودنت ذره ذره آب می شوم ...

همانند شمعی که در فراق پروانه می سوزد ...

حالا تنهایم ...

تنهای تنها ...

بدون هم درد ...

بدون سنگ صبور ...

اما باز هم عاشقانه صدایت می زنم ...

هر لحظه صدایت را می شنوم ...

هر لحظه تو را می بینم ...

در خواب

در خیال

در بیداری

وقتی به تو فکر میکنم ، بی اختیار اشکهایم سرازیر می شوند ...

با این اشکها دریاچه ای درست میشود به پهنای یک اقیانوس ...

اسمش را دلتنگی می گذارم چون پر از درد دلتنگیست ...

می دانم که می آیی و تو را خواهم دید ...

پس بیا ...

بیا در کنار دریاچه دلتنگی ...

زیر درخت انتظار ...

ساعت یک قدم مانده به مرگ ...

منتظرت هستم ...

آهای غریبه ، می خواهم سر به بالینت بگذارم ...

به این حال معلق تا کی ام بیدار می داری

فقط یک پنجره کافی ست تا خورشید برگردد

به این شب های سیمانی و ساعت های دیواری

هوا! گاهی هوا! گاهی هوا! گاهی هوا! گاهی

نفس بفرست، مُردم آه از این آهِ تکراری

خا نه ات نورانیست،تا زمانی که مادر داری!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

مَــرد میـــخواهد
.
.
.
.

.

.

.


خـــــاطره ها را بــــدون اشــــک


مــُــرور کـــردن