اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ارزوها را می توان صدا زد..

سادگی ها را می توان خط زد..

سکوت را می توان شکست..

عاطفه را می توان ندید..

حرف را می توان زد..

محبت را می توان خرید..

عشق را می توان سوزاند..

لحظه ها را می توان نوشت..

..

کمی که بنگری خواهی دید..

دنیا چه قد غریبه است..!

باز نا امید نشو زورتو بزن شاید حاجت گرفتی...!

مـنتـظرم هـــنـوز ...

امـّــا زرد

امـّــا خشــک

کهولت این زندگی کلافه ام کرده،

موی حرف های نگفته ام سپید می شود

حرف هایی خشکیده بر چاک دهانم

که انگار

تا فصل بی آفتاب هزاران دیار ورق می خورد

حرف هایی از جنس ایمان..

نم نم مي بارد و به ياد مي آورد تو را ...

چه حس شیرینی ست
وقتی که
من تورا از بطن رویاهایم

به دنیا خواهم آورد

من اینجا تنها....

در تو گم گشته ام امشب

آرام..

خواب می بینم همیشه با منی

وقتی بیدارم کنارم نیستی

غنچه های انتظارم مرده اند

تلخی زوزه ی باد ،

نغمه ی بی کسی ام را سر داد.