اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

یه زنگ تفریح برو . . .

چه‌قدر فرداها را به باد دادی تو ـ

هر کسی در دل من جای خودش را دارد جانشین تو در این سینه خداوند نشد

چرک نوشته های بارانی....

تقصیر پنجره‌ها نیست که دید ما رو محدود می‌کنن.

اینقدر عزیزت میکنه ....

درس و تکلیف از نو...

چشم هایم را ببند !!...
من با چشم های باز خوابم نخواهد برد !
آن وقت باید باور کنم این زندگی ِ لعنتی
با چشم های باز ِ من
خواب نیست ...

جز این تکرار پی در پی

خداوندا من از ماندن، رفتن و حتی از خود نیز مي ترسم ...

خدای خوبم، بهترینم، پناهم ده.

اَی . . چندش بوده چقد