اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

منی که در گذر روزها ورق خواهم خورد پرده هایی از رخم برچیده خواهد شد و جلوه هایی تازه نمایان خواهد گشت.همانگونه که تا امروز بوده است. روزها گذشته اند و به قول مادر بزرگم دنیا هنوز به آخر نرسیده است.

تنها چیزی که در گذر روزهاو شبها اهمیت دارد آنچه است که از ما بر جای می گذارد.چه بسا روزهایی که حس کردم با عبورشان از من چیزی باقی نخواهد ماند. چه بسا روزهایی که من را به من شناساندند. روزهایی که بعد از آنها با خودم بیگانه بودم. روزهایی که به دنبال خودم گشتم. روزهایی که خودم نبودم. روزهایی که همه به شبها و روزهایی دیگر رسیدند و آخر دنیا هنوز نیامده است.

نمی دانم روز آخر دنیا از کدام روزها خواهد بود؟و بعد از عبورش از ما چه باقی خواهد گذاشت؟

آخرین پرده ای که از رخ ما بر می اندازد آیا مایه ی سرافرازیمان خواهد بود؟

خوب می دانم که بعد از آخرین روز دنیا هیچ کس از خودش فرار نتواند کرد...

دلم می خواهد

بروم تا ته دشت ،بروم تا سر کوه

دورها آوایی است که مرا می خواند.....

دیر است
من همه‌ی قطارها را از دست داده‌ام
همه‌ی اتوبوس‌ها را
و هر چه دست تکان می‌دهم
هیچ کامیونی مرا به یاد نمی‌آورد..

عزیزم اگر گنجشکی را دیدی
که دریاچه ای را به منقار گرفته است
پشت پلک هایت او را بپذیر
تا وقتی که فلامینگوها دوباره برگردند
و ما را از قصه ها نجات دهند...

گاه آن كبوتري كه چشم‌هايش قرمز شده
بلند مي‌شود
و من دلم مي خواهد بنشينم و دست بكشم
از اين زندگي نكبتي ...

. . .

حال و هوام دریایی

شبت بخیر #اقا-علیرضا خوابای #جیلی-بیلی ببینی..

کسی شبها آواز می خواند


از میان گلدار ترین چین ملافه ها

حرف می زند... آرام، دقیق، مهربان

سوال می کند

می خندد

سرفه می کند

باور نمی کنید

به خواب می رود

به خواب...

یک سیگار برداشتم و ولو شدم روی صندلی و به مولکولهای اکسیژنی فکر کردم که در فاصله‌ی صندلی من و جایی که تو نشسته‌ای شناورند!