اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

غم به دلت راه نده !

هنوز هم می توانم

حرفهایت را بشنوم ..

تنها کافی ست، بار دیگر به اعتقاداتت ایمان بیاوری ..

کافی ست ، فاصله ای میان پلک هایت احساس کنی .

چشمان ِ‌تو ، لبان ِ دل ِ تو هستند.

سرای من اینجا نیست!

اینجایی که هیچ امیدی

به آزادی ِ غلامی نیست

در حول و حوش ِ قصه ی "روشنایی های من"

در آن سوی شب ِ آرام ِ مردمان ِ شهر

بغض ِ جاری ِ چشمانم

چون گرگ ِ آواره ای ،

بر فراز ِ قله ی گونه ام

زوزه کنان ،

رد ِ پای مهربانی ِ کسی را می جوید

که شبیه به هیچ شبی نیست !

در افُق ؟

چشمان ِ بسته و بازم را نمی شناسم

در این تاریکی مطلق

صورت مادرم را می بینم که هر شب پیش از خواب

به امید آن است که من به خوابش بروم که نرفتم

و پدرم که بغض اش را با حرص می جوید و به نقطه ای

میان زمین و آسمان خیره مانده است !



دیگر بی فایده ست

از صدای پای خدا هم خبری نیست

دود می شوند دردهایم

در هر دم و بازدمم

به واسطه ی فانوس هایی که از تو

نور می گیرند

حالا غریبه‌ایم. ســه خط آنــطرف تَرَک
تَ تَ تَرَک … ، شکست، دل ِ آشنای تو

تو خودت را رنگ زدی..تا شیبه خاطرات این آدما ها باشی؟
.
.
.شاید فراموش کردی....که این آدمها...رنگین کمان را با دروغ های خود رنگ میکنند!

.
.تو برای آنها...حتی معنی بی رنگی را هم نداری.!
.
.
کاش سیاه و سفید بودی!.
تا باورشان میشد...تو شیبه دروغ های رنگیِ آنها نیستی!
شبیه حقیقتِ...خودت هستی!