اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

غریبه ای در من خانه کرده است

و آوازهای تبدارش را

پهن می کند روی شانه هایم...

سنگین است و سرد

هجمه ی هزار سال مویه های زنانه ی این شب زنده دار ِغریب...

بیا...

می خواهم امشب، های هایش را به دست صاعقه بسپارم

دوست داشتم

شاهدم تو باشی..

سلام مهتاب....

من همانم که تو می‌خواهی:

گاه بارانِ دم صبحم

شبِ یخ‌بندانم گاهی.

نقاشی لبهای تو: ماهی

نقاشی انگشت من: قایق؛

و دفتر نقاشی ما موج در موج است.

روزمرّگی

به خواب‌های من نفوذ کرده است

خواب تازه‌ای به چشم‌های من ببخش

چشم تازه‌ای به خواب‌های من.

الکی قصه ببافم چه شود؟
تو که پیشم باشی
نه فقط خواب
که بیداری من
رنگ رؤیا دارد.