اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

متـنفـرم از تــــو ...
آئـینـه
هـر روز تصویـر تکـراری
چـشـمهای خـیـسم را به رخـم میکـشــی
تـرا به صداقـتـتـــــ قـسـم
برای یکـبار هـم شـده
به جـای چـشم هـایـم
دلــــــــمـــــــ
را نـشـان بــده تـا بـدانـد
بـا رفـتـنـش چـه زخـم هـای عـمـیـقـی
بـر آن زده

خوشحال یا ناراحت؟

وقتی نیستی

خواب هم از من می‌گریزد.

تکلیف من با من

روشن نخواهد شد.

بوی، تفرقه، نفاق، جنایت،
مَکر، ریا، خروج . و خیانت؛
و بوی نسل کشی در سرزمین جاودان

سگی بی خانمان؛
استخوانی بی رمق را
نبش قبر می کرد!
تا خشکسالی را،
از دهان من بگیرد!...

این روز ها
چرا ستاره ی سهیل؛
دل به چشم های "سیاه" من
نمی دهد؟
و "بوی" سوختن ام را
بر نمی تابد؟!

« حسم »
وقتی مرده است
رقص با تنِ سرد
چه سودی دارد؟...

هرچقدر آفتاب نگاهت بی فروغ تر می شود
او هم فریاد تنهاییم را نمی شنود
و هر لحظه
دورتر...
دورتر...
دیگر فریاد تنهاییم
گوش فلک را هم کر کرد
نگاهم نمی کنی....؟؟؟؟؟؟

راستی من کجا

باید دنبال خودم باشم؟

این همه خدا به این همه آدم می رسد؟

این همه یاس

به این همه دلدادگی

و این همه پا

به این همه دمپایی و نان و برنج و فلفل.