اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ما
پناهجویان ِ در وطن
که هر روز
در تنهایی
حلق آویز می شویم
ما
بردگان ِ به حراج گذاشته ی زندگی
که در سکوت
به صدای زنجیر های داغ خورده بر دل هامان
خیره می شویم

زمانی میرسد که خانه، خانه نیست



زندان دلتنگی و غروب است



آن زمان باید هجرت کرد و رفت

کاکتوس قانع است

از اطرافیانش طلبکار نیست

در هر حالتی پا بر جاست

کاکتوس تیغ دار مهربانیست...

در بیابان، شب چه سرد است...آه!

بادبانها را بکشید

با اولین باد

باید

ازاینجا رفت

این کشتی بی قرار که در سینه ی من می تپد

در هیچ بار اندازی آرام نخواهد گرفت

تنها ساکن این جزیره

دل نداشت

دلتنگ نمی شد

ومن

از خلیجهای خالی می ترسم .

نرم باران میزد خیس رویای تو بودم

مرور افکار یخ زده ام را

در امتداد ژرف سکوت یاد می آورم

و از کرشمه های نازک ابروانت

دلم ضعف می رود...

از نخستین نگاه

چیز زیادی یادم نمانده

جز آنکه نگاهت از لابلای چادر گلدار قد می کشید

تا چشمهای من ...!

زخم دستانم ذق ذق می کرد

و خیابانی که به زندان شهر میرسید

با تمام درختهایش به ما ذل زده بود...

خــــــــدایـم ...

ای تکیـه گـاه بـــی پنـاهی هــای مـــ ــن

ای نیـــــــــایش ِ شعـــر های شبــــانـه ام

تـو را به زُلال اشکـــــــــ های ِ دل هـای شکستــه ی

بباران بارانت را....

زمیــن سبــــــــــــز

آرزوهـــــــا ارغـــــــوانی

دل دادیــم , دل بستیــم