اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من مروارید های باران را
که از سرزمین های بی باران آمده است
به تو هدیه می کنم
من سرزمینی می سازم
که پادشاه آن عشق خواهد بود
قانون آن عشق خواهد بود
و ملکه ی آن تو خواهی بود
ترکم نکن
ترکم نکن
ترکم نکن

یک بام و هیچ هوا
پریشان نشسته ست لبه ی بام


دست های بی قرارم

به هم میخوریم من و تمام پنجره ها

من و ...

بُغض و ...

شب و ...

شانه ای که نیست ...

ما قربانی ِ انتقام ِ تنهائی ِ خدائیم ...

تنهائی

بی پروا ...

اشک های سکوت ....

خدا هست و یک عُمر است که ندیده ام َ ش ... ،

تو نیستی و هر ثانیه تو را می بینم ...

تنها امّا ...

درد ِ تاریکی را گریه می کند ... ،

مرثیه ای در مرگ ِ نور ...