اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فاصله ها

دره ایست

پر از پژواکِ واژه های معلق

در حجم سکوتی سرد

و فریادِ بغضِ شکستۀ

ناقوس های ِهراس و درد

در تعفن تناسخ حسرت،

که پیله های تنهایی را

در دامِ عنکبوتی ِ

عقربه های طوفان زدۀ

سرنوشت نا نوشته ام،

باسارت نشسته...

مرسی

وقتی تو نیستی ..تنهاترینم....

در خواب دیدم...
شبیه دستی خلق شده ام از جنس چوب
هر کاری می کردند ، صدایم در نمی آمد
از خواب که بلند شدم
یادم آمد...
نه یک دست صدا دارد
نه چوب ِ....خدا!!!

تا روز رشد نکرده!

ترک های لبخندم را

پر می کنم

از سایه های ریخته شده ات!

وهم یا...

چه بی هیاهوست این خلوت نهانم

گاهى اوقات

همه چيز دست به دست هم ميدن

تا تو رو غرق در رويا ها و خاطرات كنن

ســـقــوط
تــنـهـا از پـریـدن از پـنـجـرهـ اتـفـاق نـمـے افـتــد ..

سرشارم از شور رویش
ولی آسمانی ندارم
آنقدر پاک است
احساس من
که در خاک
قلبم را
در دست باران می گذارم
می بارد
حرف هایم در بهت مرداب
و نگاهم
در لایروب فراموشی ...