اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه کنم این دل تنگم زخمیست...

در پیش پای خویش ، به خاكم فكنده ای.

مست از می غروری و دور از غم منی.

گویی دل از كسی كه ترا ساخت ، كنده ای ...

درونِ شعرهایم بمان

جانان من ....


!ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺒﺮﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﺗﺎ ﮔﻼ‌ﻳﻪ ﺍﻱ ﻧﮑﻨﻢ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻧت!

آقا پایســــه؟؟؟؟
مث اینکــــه خیلی فانتزیات زیاد شـــده!
سلام شبت بخیر

حق با توست ...

این روزها کسی به خودش زحمت نمی دهد یک نفر را کشف کند

زیبایی هایش را بیرون بکشد ...

تلخی هایش را صبر کند...

آدم های امروز دوستی های کنسروی می خواهند :

یک کنسرو که فقط درش را باز کنند بعد یکنفر شیرین و مهربان ازتویش

بپرد بیرون و هی لبخند بزندو بگوید حق با توست..