اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تلخ می بینم
تار می نوشم
سیاه می نویسم
سپید می شود

من هم نمیتونم ... من صبح تو یه سایت دیگه آپلود کردم گذاشتم ..

سیمرغ عشق مرا بگویید

به انتظار ننشیند

من تمام پرهایم را

به قرص نانی داده ام !!

تبعید می شوم به خودم

به فکر ممتد به خودم که تویی

گر می گیرم

در وطن تبعیدی ام

سرخ می شوم از شرم دیدارت

اسفند را بر خودم می ریزم

دور تو می چرخم

مبادا چشمت زند روزگار

ببین چگونه در من حلول کرده ای

که چند پرستوی کوچک

در گلویم لانه کرده اند

همه چیز را

قسمت کرده بودند

و کسی جز من و تو

سهمی از تنهایی نداشت .

حالا

تو مو های سپیدت را درو می کنی

من

آرزو های کالم را .

تیرباران ِشقایق های سرخ _در_ انجماد ِ باتلاق ِسکوت ِزرد است...

خنده هایم درد میکند

وقتی

روی تنۀ خورشید

واژۀ مرگ نقش میزنند..

نمی شکند

سکوت تنهایی ام را

در قتل عام زمستان
رو به مرگ...

«حقیقت تلخ »