اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرا

طعمه ی هوایی کردی

که

هرگز

او را

قصد آرام شدن نیست.

خسته ام

از نوشتن واژه هایی

که

عشق را در خود

گم کرده اند...

من با دلم کنار نمی آیم به چشمان تو دل داده ام

شعر که بلد نیستم ...

خلاصه بگم ...

دلم تنگه ... دلم تنگه .. دلم تنگه ...

واسه این بارونی که میباره و تو نیستی...

اشکهایم پناهی ندارن

منم

توقع بی رنگ

تو فقط با چشمان معصوم "رنگی" ات

به من زل میزنی

لبانم لبخند را از دستانت هدیه می گیرد

ملودی دلنوازی بود بر تن خسته ام

و تو چه خوب میدانی

بی آنکه بر زبانم جاری شود

ماه کوچکت را در آغوش بگیری

امشب بیشتر از هر شب


بالای سقف اتاقت

منتظر نگاهت خواهم ایستاد

تا یلدای چشمانت را جشن بگیرم

صدف جان تو همش چماق بدستی.........