اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قصه عشقت را برای هیچکس بازگو نکن

یهوده سعی می کنم از تو نگویم
هنوز از میان کلماتم سرمی روی
در مغز آوازهایم تکثیر شده ای

این‌قد جای خالی‌اَت حس نمی‌شد
اگر......

همه‌ی نیمکت‌های پارک تکنفره بود

به خودت رفته
این خیال بازیگوش!

باران را بی‌خیال،
مه رقیق صبحگاهی
همیشه هست
و ذرات معلق در آسمان....



کاش یک‌بار هم شده از
حال و هوای تو خبر بدهند!

سرم گیج می رود
مانند هواپیمایی سنگین
و پر از مسافر
که اجازه ی فرود ندارد

کودکی در من
شب ها بیدار است
و با لالایی شعرهام
خوابش نمی برد

انعکاسی که شاید از رفتاری که با ما شده است هولناک تر باشد...

ترس را در چشمانم می بینم

تاریک است

اینجا سکوتی ست هولناک

پنجه هایم می خواهند بدرند هر آنچه در پیش رویم است...

صدام کن

از خوابت بیرون ماندم

طاقت

از خیسی ِ چشمانم می‌گذری
می‌روی