اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چله نشیــنــم

وقتی میان این همه شاعـــــر غریبـــه ام

باید کنـــــــار این همــــــه آدم غریــب تر ...

گویا غم پنهان مرا کاشتـه است

دوباره چای می نوشم
کناره پنجره...
تنها...
چقدر این قصه کوتاه ،دشوار است...
تو و من...
امدی...
رفتی...
و من اینجا جا ماندم
بی سامان
بی فردا
شبیه کاغذی تا خورده و خالی...

دنبالر

بیچاره زاغ های سیاهت،وقتی مرموز می شوی چوب می خورند!

انگار که روحم هوس تیغ کشیدن دارد

این چند ثانیه تقدیم به تو . . .