اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ما

در اثاث کشی تو را از دست دادیم!

بگذریم

اگر من،

اگر تب،

به هذیان

نگاهی نکن



چقدر آشنا از تو خالی شده دستهام

به این سفره ی خالی از نان نگاهی نکن

سرمای دوری ات خانه ام را سیاه کرده است و دودکش ها نفس شان از جای گرم بلند می شود...

بشنو صدای مرا وقتی که در تنهایی مبهم پس کوچه های زندگی فریاد میزنم.
بشنو صدایم را شاید پاسخی بر زمزمه های تنهایی قلبم باشد.
بشنو صدایم را و دریاب مرا که در ثانیه پر از ابهام زندگی دچار تردیدم ...

ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم...

گروس عبدالملكيان

سارا محمدي اردهالي


کتاب " برای سنگ ها"

به قول خانم گوگوش ...
باران ببار ... باران ببار...
مرا به یاد من بیار...
مرا ببر...
از این دیار...
به دست یارم بسپار...

به روزهای ابری رسیدم

به باران

به نمی دانم نعره کلاغ ها درباد

وآواز زنی که مرا در انتهای "نشاط" آواز می دهد

تنها...تنها...تنها....

دارد کسی مرا در تو می کشد...

دارد کسی مرا به باران روزهای نیامده دعوت می کند...

دارد کسی مرا در خود جا می گذاررد

دارد باران می بارد

در پناه شب...

دلم برای خاک بازی تنگ شده است
با آن همبازی های روزهای دورو نزدیک

و امروز

که اسم مرا در"خونه خالی"

گم کرده اند......

من

دلم

برای "آن خودم" تنگ شده است.............

بي تو
روز را در چشمان تو جا گذاشته ام
و شب را كه از سكوت من در ايثار قلب ات

آواره مانده است....