اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گاهی در شعرهایم راه می روی شبانه...

تو ماند ه ای

و اشک هایی از دلهره با من بودن

و خیال رها شدنت در باد مرداد

با روسری صورتی کوچکی

که قلب بزرگت را تسخیر کرده است...........

فاصله من و تو
سکوت بود

شکست

وامروز

دیواری که تو از دوستت ندارم کشیدی

حالاُهر اتفاق ساد ه ای که بیفتد

بی درنگ می گوییم

"تو آمدیُ

من نبودم ُ

رفتی....

خلاف جهت عقربه های عبور

دور دور دور

تا آنجا که

در عرض پیاده رو

مرا نشناسی...

برایمان فال قهوه گرفت

پیرزن فالگیر

در سکوت کافه

و غوغای نگاهت

خط های قهوه ای سوخته

چشم های به در دوخته

خط های بریده کمرنگ

من خسته

من دلتنگ

دایره های در هم

قصه من و غم

خنده های بی اختیار

گریه های من

در کوپه ای خالی

اینبار به مقصدی دیگر

شهری دیگر

اتاقی دیگر!

سرزمین من

فقط هذیان شبانه است

باز هم شب و تنهایی....
باز هم من و دلتنگی تکراری
باز هم پرسه های بی هدف تو خیابون
باز هم کوچه شما باز هم خیره شدن های طولانی به پنجره ی اطاقت
و باز هم تنهایی...
باز هم خیسی گونه هام
عجب طعم تلخی داره این قهوه ی جدایی از تو

هنوز مبهوت این کوتاهی راهم ..