اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تمــــام بدنم درد می کند از دلتنگی...

جرعه ای صبر می خواهم....

نکند نفس هایم کم بیاورند.....

چرا این بغض رهایی نمی یابد...؟؟؟

بغضی که هر لحظه کنار خاطـــرات پلک های خون آلودت....

زخمیه روزگـــار شده است...

که شبیه دست های آن روزم... رنگ ســـرخ غــروب رنگ پریده ای رابه خود گرفته ...

که در انتظار دو رکـــعـــت گــریـــه مانده است...

......کـــاش آســـمـــان......

دمی از بارانش را به چشمانم می فروخت..

بیش از این آسمان.......

دریـــــا..... و شـــــب....

آرام آرام دلم را به میانی از این وسعت بیکران می رسانم....

من می مانم و موج های مسافربه ساحل.... و دمی از حرف هایی که آرامش دریا را

در این ستاره باران آسمان نیاز شده است....

کبوترها بارها
سر زده اند
به دلم
و به شاعرانه هایم
نوک می زنند
و ابرها
که یار شفیق چشمانم شده اند
و درختان که سایه مهربانیم هستند
نگاه کن
کنار این پنجره
به خاطر تو
همه عاشقم شده اند

فقط دوست دارم،که بفهمی...

اینک:

وقت عبور عطر تن توست

هنوز هم

وقتي به آن روزيهاي زلالمان نزديک مي شوم،

باران مي ايد!

آشنا بود صدا یش مثل هوا با تن برگ...

در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و نه آفتاب
ما بیرون زمان ایستاده ایم
با دشنه تلخی در گرده هایمان
هیچکس با هیچکس سخن نمی گوید
که خاموشی به هزار زبان در سخن است
در مردگان خویش نظر می بندیم با طرح خنده ای
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ خنده ای

پس این ها همه اسمش زندگی است....
دلتنگی ها ،
دلخوشی ها ،
ثانیه ها ،
دقیقه ها....

زندگی سبز نخواهد شد...تا شما ،ای مردم سر افسار گل میخک را به در باغچه ی خانه ی خود می بندید

گناهِ من شاید این بود

که ایمانم

در گروِ آتشی بود، موعود

جانی نه، که خیالی بدان دل خوش دارم

در این کره خاکی


خود را در جنگلی دلگیر یافته ام


که هیچ نشانی نیست !


هیچ نشانی که راهی راست بر من بنمایاند


روز ها را میگذرانم تا به خوشبختی برسم


غافل از آن که خوشبختی روزهایی بود که گذرانده ام...