اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیستی
و این فقط کمی عجیب است
گیرم که دیگر به یک سیگار پُک نمی‌زنیم
و در قوری لب پَر
چای دم نمی‌کنیم
یا روی کاناپه‌ی زوار در رفته‌ات لم نمی‌دهیم
که رویا ببافیم
گیرم که عصرهای جمعه از همیشه دلگیرترند
و شهر
از همیشه سردتر
خالی­تر

گیرم که دلتنگ تمام هم آغوشی‌هایمان
و ملافه‌های چروک خورده­ایم
این‌ همه بوسه که در چمدان جا نمی‌شود

شيطون شدي عليرضا

اون وقت مثل جنتی بهمون میگن فسیل

شگفتااااااااااااااااااااااا

حق دارهـ خووووو این چیهـ

کی اشکاتو پاک میکنه شبا که غصه داری؟

*مدرسان شریف*

دست رو موهات کی میکشه وقتی منو نداری؟

*مدرسان شریف*

شونه ی کی مرحم هق هقت میشه دوباره؟

*مدرسان شریف*


کی بامیه و زولبیای منو خورد؟
.
.
.
.
.
مدرسان شریف

هر چه هست تاریکی­ست و هیاهو و هزاران فریاد در تاریکی و از تاریکی.