اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هیچکس طاقتی که من داشتم را ندارد ..

نبودنت را درد می کشم...

در امتداد حسرت...

کــــــم آوردهـ ام خـدایــــــا ...
اعـ ــــصابـــــــ ِ من فاحـ ـــ ــشـه نـــــــیستـــــ

اگر مردی به خاطرت گریه کرد
بدان
بعد از تو نمیتواند کس دیگری را دوست داشته باشد...

روزی دلش برای خوبیهایم تنگ میشود...!

پاییز در راه است؛

و خزان نیز...
خش خش برگها زیر پای عابران، قصه ی کهنه ی کتابهاست!
پاییز فصل همیشه ی سکوت است
و قلب من
جولانگاه دیرینه ی یک سکوت ابدی....

گیتار ... سکوت ... شب و دستانی که از حرکت ایستاده اند...
سیم ... انگشتان و چشم هایی که به کوک ساز خیره مانده اند...
دستم را روی سیم ها حرکت می دهم و از نت ها خواهش می کنم فریاد سر دهند...
"دو" بر سر دو راهی... "ر"رنگ می بازد... "می" در میانه ی راه می ماند...
"فا" به فالش می رسد...و "س" سلانه سلانه می آید... "لا" لالایی می خواند... و
"سی" تنها بازمانده ی اعجاز روزگار...تنهای تنها سکوت را معنی می کند...
دیگر نت ها هم دل به دل سکوت داده اند ...
وشاید منتظر اشاره ی انگشتانم هستن برای همنوایی و هم دردی ...
تنها بازمانده برای من همین گیتار است و صدایی که در دست باد است...
همه ی نت ها باز خواهند گشت روزی...
و سکوت را با موسیقی تبدیل به فریادی شگرف می کنند ...

خلاصه بگویم ...

دلم برای یک شب بارانی، سخت تنگ است ...

گرفته و دلگیرم

و دلم هوای همان باغ پاییزی را کرده

- هوای دوستی را -

ساده می گویم

روزها به قدر قرن ها میبارم

ولی دریغ از ذره ای سبک باری

نفسهای عمیق ارامم نمیکند

و صدای باران دلداریم نمیدهد

آسمان دلش نسوخت برای پاهای برهنه

برای من ،

تو

برای دوستی دیرنیه مان...

در این بالا نفسم لرزید...

فانوس شهر از دستم افتاد ...

و من در بیراه ی کوچه پس کوچه ها تنها ماندم...

کاش می شد خوشه ای از تنهاییه شهر را بچینم....

شاید سطر دلتنگی در کتاب زندگی تنها حقیقت این شهر باشد