اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شنیده ام
از صبح آفرینش تا شام قیامت

تنها چیزی که زیبا می ماند

زن است

رویا....

شب تمام سیگارهایم را کشیده است...

بي تو هرچقدر تصور مي كنم
ديگر ابر هاي اسمان
شكل خوشبختي را به خود نمي گيرند!

کاش می دانستم
تا کجا کویرم
که تو همیشه بوی باران می دهی

می دانم که ابرها دلتنگ نمی مانند و پشت سرت می آیند

در تلخی نبودنت

آنقدر فراموشی حل میکنم

تا به تماشا بنشینم

ته نشینی خاطره ها را

من دلم گرفته است
هر چه می روم نمی رسم
رد پای دوست…
کوچه باغ عشق…
سایبان زندگی کجاست ؟؟؟؟

زیرآوار این لحظه های غریب

سوسوی هیچ ستاره ای برای من نیست...

دلم گرفته...

می خواهم مهمان نا خوانده ای خارج از این دنیا باشم.

پاییز در راه است...

بر سر غمگین کردنت شرط بسته اند