اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سرانگشتانم که می سوزد ...

بازتابـــ عکســـ خودمـــ را میبینمـــ ...

در این مهلکه دردآشوب

بگذار با آسودگی
خرده ریزه های دلم را
از زیر دست و پای نگاهت
جمع کنم ...

زکنارم

هرچه تنهایی هست

بر میدارم

تورا جایشان میگذارم

کمبودقافیه....!