نامت را ... با سوزنی آغشته بر جوهر روی بازویم نوشتم میدانی چرا ؟ نه برای بخاطر سپردنت ... نه حتی یادآوری ... برای روز انتقام نوشته ام نامت را ... که عبرتی باشد برای روزگار در پیشم که نهیبی باشد بر قلبم ... کام فرهادت را تلخ کردی ... اگر چه شیرین نام بودی.