اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرسی علیرضا ... ممنون که بیادم بودی ... دوسمی عزیز و با معرفت ..

نظر لطفتونه....ممنون

ممنون از این همه احساس

دلم امشب چه غوقاییست..

درون سینه‌ام طوفان به‌پا گشته

نفس امشب به راهش نیست


دلم دیوانه می‌كوبد..

خودش را بر تنم اكنون

كه طاقت‌ها به طاق است و من دیوانه سرگردون


تمام روح من هِیهات

همه آوارگی اینجاست...

كه در این خانه بی‌خانه

غریب آشنا تنهاست...


به دستم ((ها)) می‌كوبم

كه شاید پیله بِشكافد

دوباره بُگذرد از شب..

دوباره نور بشناسد


بدوزد مخمل خورشید

به آفاقی كه در خواب است

كِشد پرده از این صحنه

كه از آغاز ویران است...

دلم امشب چه غوقاییست...