اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نفس کش گلویم

پُر از بَق بَقوی اشکیست

آواره ی بارانی بودم که قطره اش در حسرت ِ رخت ِخواب ِ دستانت بود...

نوازش اینجاست
دو سه خط هم بوسه
ته حس غزل
حس آرامش آب
ته معصومیت باغچه و همسایه

همچون گوهــری
میان ســنگ ها
میدرخشــی

میان انبوده آدمها....

فقط مدتی تو را از خاطره طوفان دور نگه میدارد. ولی مرا که همیشه سرگردان تو بودم تخیل همان خاطره طوفان است.

هیچ دریایی رو به من باز نمی شود



باید بایستم



و تسلیم سرنوشتی بشوم



كه هیچ گاه تو را رقم نزد.

از زمینی که زیر پاهایم نفس می کشد



تا آسمان ِمینایی او



به ارتفاع عشق فاصله هست





با این همه من خوشبختم



چرا که هر روز



پروانه هایی رنگارنگ



خود را به نخ عشق او آویزان کرده



تا مرز خاکی ِدستانم پایین می آیند

وقتی آرزوی آمدنت خورشید به دست

هیچ یخی را برایم آب نمی کند.