اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بر لحظه های تنهایی ام

نبود ِ یک لبخند

جا انداخته است

کاش حالم را بدانیُ...

فرسوده ام میان قرون بجا مانده

در حسرت انسانیت ِ آدمها

و چه طولانیست این عصر دریدگی انسانی

و برده داری شیطان ....

پرده ی آخر...

باشد تا دلت میخواهد

بر این ذهن آشفته ی دور از تو

قدم بزن

تا میتوانی

بر موجهای خروشان این قلب طوفان زده

سرازیر شو

دیگر توانی برای انکار نمانده

یادم آمد چرا اینهمه انتظار و تو
هنوز نیامده ای
آخر عقربه ی ساعت روی آخرین دیدار از شوق
جان داده و ایستاده است

تو عادت میکنی به شوق دیدار دیگری

من در حسرت خنده های تو

جان میکنم بسادگی

سر گذر ِدلتنگیها ایستاده ام
یا دلم دیگر بجز دلتنگی نمیفهمد