اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بسیار دشوار است،

ماندن میان برگ و بی‌برگی؛

آه از میانمرگی!

گاهی باید گذشت، از چیزی یا کسی...



باید بگذری؛

برای خودت!

برای روحت

و برای نماندن.



گاهی باید بگذری تا زلال بشی.

گفتم گذشتم، اما نگذشتم!

باید بگذرم...

روزگار غریبی ست و من هم غریب تر... گاهی حتی بین نزدیک-ترین آدم-های زندگیم هم، احساس غربت دارم.

انگار نه انگار که دیرگاهی است ، واژه گان عشق را از ياد برده ايم.
انگار نه انگار که چشمهامان ديدار را به فراموشی سپرده و قلبهامان ديگر برای طپیدن در سينه نيست.
دوباره می آيی و ما خجالت زده،
تنها نگاهت می کنيم.
ای عزیز :
ما را ببخش اگر هنوز ،
هفت سين عشقمان را کامل نچيده ايم.

ساز جديدي ياد خواهم گرفت...

تلخ بودي برايم

آنقدر تلخ

كه براي فرار از تو

به نامردتر از تو پناه بردم

و به كسي تكيه دادم كه بر سرم خراب شد

تلخي تنهايي...خيلي تلخ

هنوز زخم بي مهريت را به جان ميكشم..

آی.......

ای جاااااان....

این شعر و تصنیف زیبای اون رو همه ی ما حداقل یک بار خوندیم و شنیدیم
شعری زیبا از مهرداد اوستا :
وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم
شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم
اگر ز خلق ملامت، و گر ز کرده ندامت
کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم
کی ام، شکوفه اشکی که در هوای تو هر شب
ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدم
مرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم
چرا که از همه عالم، محبت تو گزیدم
چو شمع خنده نکردی، مگر به روز سیاهم
چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم
بجز وفا و عنایت، نماند در همه عالم
ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم
نبود از تو گریزی چنین که بار غم دل
ز دست شکوه گرفتم، بدوش ناله کشیدم
جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی
چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم
به روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم
وفا نکردی و کردم، بسر نبردی و بردم
ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟

آدم ها باعث میشن... از یه سری رفتارهای قشنگ دست بکشی ...