اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بی آنکه بدانی چقدر زیر این آلاچیق قدیمی خاطره ها...............همین

چه هوای دلگیریست وقتی شهر تنهایی ام با قطره های باران چشمهایم از عطر یاد تو خیس می شوند و زمزمه های دلتنگی ام به گوش کوچه پس کوچه های دلم می رسد .نمی دانم مسافر کدامین راه بوده ای که دیر کرده ای ؟

دليلي باشد براي زندگي
نه روز مره گي

اگر از حال ما می پرسی...

پاییز، امتداد باران است در من....

هر چقدر هم که سرد

شهر دلخواه من است

نفس های تو را دارد

پایم به زمینش که برسد

سفرم را در آغوش تو آغاز خواهم کرد.