اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حتا همین بالا
که بیمِ زخمِ بستر نیست
گاهی تقلای پلنگِ خسته می‌خوابد
گاهی به عادت‌های قبرستان‌نشینی
باز می‌گردم.

چیزی درونم مفقودالاثر می‌شود....

و تکرارِ یخ
آبِ جوش
خلاصی ندارد

چیزی به‌جز حالی که من دارم...

دام دانه

لهجه‌ات از عشق می‌آید....

گاه‌گاهی باد
خستگی در می‌کند در من
گاه‌گاهی ابر می‌‌گیرد غبارم را...

همیشه وقت‌شناس است
به پرتگاه رسیدم